01 აპრილი 2019

„თუ ვინმე დაამტკიცებს რომ ეს იყო თვითმკვლელობა, პრეტენზია არ მექნება, მაგრამ ვერ ამტკიცებენ“

პირველი პრეზიდენტის საქმე

საქართველოს პირველი პრეზიდენტი 1993 წლის 31 დეკემბერს, გამთენიისას, სამეგრელოს სოფელ ხიბულაში გაურკვეველ ვითარებაში გარდაიცვალა. 2007 წელს ის გროზნოდან გადმოასვენეს და პირველ აპრილს თბილისში მთაწმინდის პანთეონში დაკრძალეს. პირველი პრეზიდენტის სიკვდილის გარემოებების გამოძიება დღემდე მისი ოჯახის მთავარი მოთხოვნაა. 2019 წლის 31 მარტს, ზვიად გამსახურდიას 80 წელი შეუსრულდებოდა. ხელისუფლება დღეს ამბობს, რომ მისი გარდაცვალების გარემოებათა გამოძიება ღირსების საქმეა და შედეგი უახლოეს მომავალში უნდა დადგეს. თემაზე „იმედი LIVE“-ს წამყვანებს პარტია „თავისუფლების“ თავმჯდომარე, საქართველოს პირველი პრეზიდენტის შვილი კონსტანტინე გამსახურდია ესაუბრა.
 

ზვიად გამსახურდია

ზვიად გამსახურდია
ფოტო: ეროვნული ბიბლიოთეკა

თეონა გეგელია: დღეს არის ზვიად გამსახურდიას დაბადების 80 წლისთავი. გასული წლის 31 დეკემბერს კი 25 წელი გავიდა მისი მკვლელობიდან. დღევანდელი გადასახედიდან როგორ შეიძლება შეფასდეს მისი როლი და რამდენად მნიშვნელოვანია ამის განსაზღვრისთვის მისი სიკვდილის გარემოებების დადგენა?      

კონსტანტინე გამსახურდია: ზოგადად, რაც დრო გადის, მით უფრო მეტად ხდება გაცნობიერება ყოველივე იმისა, რაც მოხდა 1990-იან წლებში. მე ვგულისხმობ იმ დამფუძნებლურ აქტს, რომელიც შეიძლება ორ ნაწილად დაიყოს. თავიდან ეს იყო მრავალათასიანი მასობრივი მოძრაობა და სხვათა შორის, ესეც დამფუძნებლური აქტი იყო. ეს არ იყო ჩვეულებრივი მიტინგები, იქ ადამიანებმა თითქოს დადეს ხელშეკრულება ერთმანეთთან და შემდეგ უკვე მეორე აქტი, როცა სახელმწიფომ და ხალხმა დადო ეს ხელშეკრულება და სახელმწიფო ჩამოყალიბდა. ის სახელმწიფო, რომელიც ასე თუ ისე, დღეს როგორღაც გვაქვს. თუ დღეს პულსი ესინჯება საქართველოს სახელმწიფოს, ალბათ, იმ პერიოდის ძალიან დიდი იმპულსია. ძალიან დიდი იყო შემართება, ძალიან დიდი იყო ერთიანობა, ვიდრე სხვა პროცესები არ განვითარდა, ვიდრე რეაქცია, რევანში არ მოჰყვა ამ ყველაფერს. რა თქმა უნდა, ამ სახელმწიფოებრიობას დიდი ზიანი მიაყენეს, მაგრამ მიუხედავად ამისა, მას დიდი მნიშვნელობა აქვს. ეს მხოლოდ ისტორია არ არის, ეს არის განგრძნობადი მოქმედება ისტორიისა, განგრძნობადი მოქმედება იმ პრინციპებისა, იმ მორალური ქმედებებისა, რომელიც მაშინ შედგა და ამ ყველაფერს ვერ ჩავკეტავთ მხოლოდ იქ, წარსულში. ისტორია სავსეა მაგალითებით, - იტყოდა რომაელი ავტორი პოლიბიოსი და სავსებით ვეთანხმები მას. ისტორია სავსეა მაგალითებით და ისტორია არის ის, რომელიც დღესაც რაღაც გარკვეულ პარადიგმას გვთავაზობს ამ ქართული სახელმწიფოსთვის, როგორი შეიძლება იყოს ფუნქციონირებადი ქართული სახელმწიფო, იქ, სადაც სამოქალაქო პატრიოტიზმია, იქ, სადაც არის ერთიანობა ხალხსა და სახელმწიფოს შორის. სხვანაირად ჩვენი სახელმწიფო ვერ შედგება. ანუ, ჩვენ რაღაც პერიოდი გვაქვს, საიდანაც შეგვიძლია ვისწავლოთ და ეს იყოს ამოუწურავი წყარო ამ სწავლისთვის. 

თეონა გეგელია: ამ კონტექსტში, მისი სიკვდილის გარემოებათა დადგენა რა როლს თამაშობს?

გურამ ნიკოლაშვილი: რამდენად მნიშვნელოვანია? 25-27 წელიწადი გავიდა და ახლა რომ ვადევნებ თვალყურს სხვა ადამიანების განწყობას, მოსახლეობის ნახევარზე ცოტა ნაკლები შეიცვალა, უბრალოდ მაშინ არც იყო დაბადებული, შესაბამისად ხდება პროექცირება აწმყოდან რაღაც წარსულის, ბევრ ადამიანს ეს, ცხადია, ახსოვს, სხვადასხვანაირად ახსოვს. იმისთვის, რომ ეს ისტორია რაღაცნაირად შეფასდეს, ჩამოყალიბდეს, იცვლება ეს განწყობები. წლების განმავლობაში სხვა განწყობა იყო, ახლა სხვა არის. უფრო და უფრო იგრძნობა სიმპათიის ზრდა პირველი პრეზიდენტის მიმართ, რაც ჩემი აზრით, განპირობებულია თანამედროვე კრიტერიუმების ცვლილებით. ანუ, დღეს ლეგიტიმაციას, მშვიდობიანობას, არჩევნების გზით ხელისუფლების გადაცემას უფრო მეტი ფასი დაედო. ამ გადასახედიდან უკვე მიიჩნევა, რომ რაღაც არასწორად მოხდა, თუმცა, ვისაც ის პერიოდი ახსოვს, იმ მომენტისთვის საბჭოთა კავშირიდან გამოსული ადამიანისთვის ალბათ ძნელი იყო სხვა არჩევანზე საუბარი...

კონსტანტინე გამსახურდია: პრინციპებიც, როგორც იმართებოდა სახელმწიფო, როგორც ჩანს, ეს პრინციპებიც ნელ-ნელა შემოდის ცნობიერებაში და უფრო ფასი ედება ამას. მაგალითად ის [ზვიად გამსახურდია] ამბობდა, რომ პროდასავლურობა ეს არ არის ხელგაწვდილი დგომა კრედიტების მოლოდინში და საეჭვო გარიგებები პოლიტიკურ ავანტიურისტებთან საკუთარი ერის საზიანოდ. რამდენი რამეა არა ჩატეული ამ ორ რაღაცაში? ეს ადამიანებს აღარ უნდათ. ადამიანებს უნდათ ნამდვილი, ეროვნული ინტერესებით განსაზღვრული პოლიტიკა ერთი მხრივ და მეორე მხრივ, ეს პოლიტიკა უნდა იყოს სრულ შესაბამისობაში ადამიანურობასთან და ადამიანურობის სახეს უნდა ატარებდეს. რა თქმა უნდა, ეს ყველაფერი მას დაიცავს, რომ არ გახდეს წილნაყარი ერის და კაცობრიობის გახრწნის, გადაგვარების, დეგრადაციის, დემორალიზაციის ძალებთან. ეს ძალები არის, ჩვენ ვნახეთ ეს ძალები. მე არ მინდა რაღაც დემონები დაგიხატოთ კედელზე, არ არის საჭირო, მაგრამ ეს ძალები რელურია და შეიძლება ქვეყანა დაამსგავსო ჯოჯოხეთს. ეს ჩვენ 1990-იანებში ვნახეთ. ადამიანებს, ზოგს ახსოვს და ზოგმა იცის გადმოცემით და არავის არ უნდა იქ დაბრუნება.    

გურამ ნიკოლაშვილი: ცხადია, ეს იყო სრული პროგრამით ჯოჯოხეთი...

კონსტანტინე გამსახურდია: რაც შეეხება თქვენს ნახსენებ საკითხს. მოხდა დანაშაული. არის დანაშაულები, რომლებსაც არ აქვს ხანდაზმულობის ვადა. მაგალითად ჩილეში, ახლახანაც კი იყო რაღაც გარკვეული პროცესები პინოჩეტის საქმის.

გურამ ნიკოლაშვილი: კი, პინოჩეტი გაასამართლეს და საბოლოდ დადგა ვერდიქტიც. ის გარდაიცვალა კიდეც, მაგრამ ეს სასამართლო პროცესი შედგა. 

კონსტანტინე გამსახურდია: რა თქმა უნდა. იგივე ფრანკიზმის გამო ესპანეთში. იგივე, უკანასკნელი ჯალათი წარმოიდგინეთ, ფაშისტი ჯალათი უკვე 100 წელს მიტანებული დააკავეს. ხედავთ, როგორ არის?! ეს უბრალოდ არის სახელმწიფოს პრესტიჟის საქმე, ღირსების საქმე. აქ არ არის ლაპარაკი იმაზე, რომ ვიღაცას ვიღაცის მიმართ შურისძიება უნდა, ან ჟინი სჭირს, ან აკვიატებულია, ჩაციკლულია ვიღაცის სიძულვილით, არავითარ შემთხვევაში, მსგავსი არაფერი. უბრალოდ, ეს ყველაფერი საჭიროა,  რომ დალაგდეს. ბოლოს და ბოლოს, სიმართლეც უნდა ითქვას. ამდენი ხანია გამოძიება მიმდინარეობს, 1994 წლიდან. ხან თაროზეა შემოდებული, ხან - საგამოძიებო პროცესის იმიტაციაა. სახეზე ეს არის.

თეონა გეგელია: 2015 წელს გადაკვალიფიცირდა საქმე...

კონსტანტინე გამსახურდია: დაკვალიფიცირდა. როგორც გაირკვა, დაკვალიფიცირდა. კვალიფიკაცია საერთოდ არ ჰქონია თურმე. ის უბრალოდ იყო აღძრული კაცის გარდაცვალების გამო.   

თეონა გეგელია: მკვლელობის კვალიფიკაცია მიენიჭა...

კონსტანტინე გამსახურდია: დიახ, მკვლელობის მუხლით, დამამძიმებელ გარემოებებში. კერძოდ, სამსახურეობრივი მოვალეობის შესრულებს დროს. ეს იმას ნიშნავს, რომ იგი, როგორც ლეგიტიმური პრეზიდენტი ასრულებდა თავის სამსახურეობრივ მოვალეობას და ამ დროს მოკლეს. ამას მოჰყვა ის, რომ დაზარალებულის უფლებამონაცვლედ მე მცნეს. ეს როგორი რაღაცაა, თურმე მანამდე დაზარალებული არავინ ყოფილა. ასეთი რაღაც იყო. შემდეგ გაგრძელდა საქმე. სხვათა შორის, ეს დიდი მიღწევაა ჩვენი პოლიტიკური კლასისაც. მე მინდა მათ ეს ჩავუთვალო, როგორც ოპოზიციას, ისე ხელისუფლებას, რომ ორივემ მისცა ხმა ამ გაგრძელებას.    

გურამ ნიკოლაშვილი: 2015 წელს...

კონსტანტინე გამსახურდია: დიახ, დიახ. ორივეს მადლობა ეკუთვნის.

გურამ ნიკოლაშვილი: თუმცა საქმე, რომელიც ახსენეთ, სადაც არ იყო განსაზღვრული არც დაზარალებული, არც კვალიფიცირებული, აღდგა 2004 წელს, რამდენადაც ჩვენ ვიცით.

კონსტანტინე გამსახურდია: არა. იცით როგორ არის? 1994 წელს აღიძრა. 1994-დან იწყება. მე მაგალითად კომისიის თავმჯდომარე რომ გავხდი, 9 ტომი იყო, ახლა 19 ტომია. ანუ, მოიმატა.

გურამ ნიკოლაშვილი: თქვენ ახსენეთ, რასაც ერქვა ხელისუფლების დამხობა. მეგობრები ხშირად ვსაუბრობთ ხოლმე, გვახსოვს ის პერიოდი, მოზარდები ვიყავით და ვსაუბრობთ, რამდენად მნიშვნელოვანია ის, რომ გავიაროთ ჩვენი ისტორიის ეს ფურცელი და რა სახელმწიფოც გვაქვს, ვცხოვრობთ და მივდივართ წინ, ვამბობთ, რომ ბევრი ისეთი ფურცელია ჩვენს ისტორიაში, რომელიც გადაიფურცლა კონკრეტული შეფასების გარეშე. რა სჯობს, ასე გავიაროთ, იმიტომ რომ, ვერაფერს ვერ შევცვლით თუ მაინც მნიშვნელოვანია, რომ რაღაც დაერქვას ამას. გარკვეული გამოძიება ჩატარდეს, გარკვეული ფაქტები დადგინდეს და მიეცეს სამართლებრივი შეფასება. ვგულისხმობ ხელისუფლების შეცვლას. თუმცა მეორე ნაწილი არის ის, რასაც ჰქვია პირველი პრეზიდენტის სიკვდილი. რამდენად მნიშვნელოვანია, რომ აქ მოხდეს ზუსტად ამის განსჯა. ჩვენ ხომ გვაქვს ისტორიაში, მაგალითად პატრიარქი კირიონი, რომელიც პირველი შემოგდებული ვერსიით იყო თვითმკვლელობა, თუმცა შემდეგ ბევრმა ფაქტმა მიუთითა, რომ ეს ასე არ იყო, მაგრამ ამ ნაწილში, სადაც პირიქით, იმ ამბის შემსწრეები იძახიან, რომ ადამიანმა თავი მოიკლა, მიუხედავად იმისა, რომ ჩვენ ვსაუბრობთ ადამიანზე, რომელიც ფაქტობრივად, პირდაპირი გაგებით, დევნილი იყო, პირდაპირ მისდევდნენ, სპეცოპერაცია ტარდებოდა ტყეში...

კონსტანტინე გამსახურდია: თქვენ რაც ბრძანეთ კირიონზე, ეს ნამდვილად ასეა. თავიდან თითქოს თვითმკვლელობა იყო, მაგრამ მერე სხვა ფაქტები ამოვიდა...

გურამ ნიკოლაშვილი: იქ ბევრი სამხილი ამოვიდა...

კონსტანტინე გამსახურდია: იგივე ილია ჭავჭავაძეზე, ჩვენ დღეს გვაქვს მაინც მეორე ვერსიაც, რომ ტყეში გასულმა ყაჩაღებმა შემთხვევით... ხო, არიან ადამიანები, ვისაც ეს სჯერათ...

თეონა გეგელია: არ ვიცი, ამის ვინმეს სჯერა?..

კონსტანტინე გამსახურდია: წარმოიდგინეთ, ასეთი რამ, რომ ვიღაცებს სჯერათ. ასეთი ადამიანები შემხვედრიან სოციალურ ქსელებში. ახლა ნახეთ, ეს თემა, რაც ახსენეთ, თვითმკვლელობა იყო თუ მკვლელობა, თუ ვინმე დაამტკიცებს, რომ ეს იყო თვითმკვლელობა, ნამდვილად არანაირი პრეტენზია არ მექნება, მაგრამ ვერ ამტკიცებენ ამას. ყველაფერი ხომ უნდა დაჯდეს გარკვეულ ლოგიკურ კანონზომიერებაში, შესაბამისობაში უნდა მოვიდეს, ბუნების კანონებთან უნდა მოვიდეს შესაბამისობაში. გრავიტაციის ძალა არსებობს, რაღაცას ხელში ვერ დაიკავებ, რომელსაც ასეთი უკუცემის ძალა აქვს და ასე შემდეგ. კიდევ, ბჯენის გარეშე როგორ უნდა მოიკლას კაცმა თავი. ძალიან გაუგებარია ბჯენის გარეშე თვითმკვლელობა. ძალიან ბევრი დეტალია.  

თეონა გეგელია: ანუ ეს ვერ მტკიცდება.

კონსტანტინე გამსახურდია: რა თქმა უნდა, ვერ მტკიცდება. მე ვფიქრობ, რომ საქართველოს პროკურატურა აპირებს ჩაატაროს ექსპერიმენტები და ვნახავთ, რას ჩაატარებს. 

გურამ ნიკოლაშვილი: აქ ძალიან მნიშვნელოვანი იყო თქვენი განცხადება, რომ თუკი იმას დაამტკიცებენ, რომ მოხდა თვითმკვლელობა, მაშინ კი, მიიღებთ ამ შედეგს, იმის მიუხედავად, რომ მე მაინც მიმაჩნია სუბიექტურად, რომ გადამწყვეტი მნიშვნელობა ამას არ აქვს. ის გარემოებები, რაც მაშინ ქვეყანაში იყო, პროცესები როგორც განვითარდა, ეს უდავოა. რომელ იარაღზე მოხდა სასხლეტის გამოკვრა, ჩემი აზრით, ეს არაფერს ცვლის. მთავარია მთლიანად ის ეპოქა, რაც ჩვენ მაშინ გვქონდა.     

კონსტანტინე გამსახურდია: იარაღიც არ არის. წარმოიდგინეთ, რომ იარაღი არ არსებობს, გულა არ არის, მასრა არ არის. გარეცხილია ის ლეიბები, უფრო სწორად, დამწვარია ლეიბები, გარეცხილია ბალიშის პირები, საბნის პირები, ზეწრები. ყველანაირი კვალი არის გამქრალი და ამის შემდეგ რაზეა ლაპარაკი, ყველაფერი განადგურებულია. 

თეონა გეგელია: ასეთ პირობებში, როცა ფაქტობრივად ყველა სამხილი გამქრალია, ერთი ან მეორე ვერსია როგორ შეიძლება დადასტურდეს?

კონსტანტინე გამსახურდია: ჯერ კიდევ არის რესურსი, თუ გამოძიება წარიმართება პროფესიონალურად. თუმცა სამწუხარო ის არის, რომ ის არც პროფესიონალურად მიმდინარეობდა და ამავე დროს, არ იყო პოლიტიკური ნება. საქართველოსნაირ ქვეყანაში, სადაც არ არის სამართლებრივი სახელმწიფო, ამაზე არ ვდაობთ ჩვენ, ამაზეა მთელი ბრძოლა, მთელი შეხლა-შემოხლა, პოლიტიკურ პროცესებს ვგულისხმობ, არ გვაქვს სამართლებრივი სახელმწიფო, ამიტომ აუცილებლად სჭირდება პროკურორს, მოსამართლეს, რომ იგრძნოს, რომ არის პოლიტიკური ნება, ვიღაც უღრჭენს კბილებს, რომ თუ შენ ამას არ გააკეთებ, რაღაც ასეთი დამოკიდებულებაა. არაცივილიზებულობის ნიშანია ეს.

თეონა გეგელია: რა რესურსზე ლაპარაკობთ? ბიძინა ივანიშვილმა თქვა, რომ ეს არის სირცხვილი, რომ არ არის ეს გარემოებები გარკვეული. თქვენი ძმა, ცოტნე იყო უფრო მკაცრი, როცა აფასებდა მის ამ განცხადებას...

გურამ ნიკოლაშვილი: იდეა მოიწონა, მაგრამ გააკრიტიკა...

თეონა გეგელია: იდეა მოეწონა, მაგრამ თქვა, რომ ბურთი და მოედანი მათ ხელშია.

კონსტანტინე გამსახურდია: ჩვენ ერთად გავაკეთეთ ეს განცხადება. როგორ არის იცით, განცხადებაში ყველაფერი ადგილზე და წესრიგშია. პირველადი მოწონებაც შეიძლება ამან ნამდვილად გამოიწვიოს, მაგრამ არის მაგალითად, როცა ფიცი მწამს, მაგრამ ბოლო კიდევ უფრო მეტად მინდა რომ მწამდეს. ბოლო კი არ მაკვირვებს, არამედ მინდა, რომ უფრო მეტად მწამდეს და მქონდეს საფუძველი, რომ ის ბოლოც ვიწამო. ფიცის შემდეგ რომ ბოლო იქნება, ის ბოლო მინდა, ის მაინტერესებს და მინდა ის ბოლო ვიწამო. ეს ჩემი სურვილია.  

გურამ ნიკოლაშვილი: რაც სავარაუდოდ უკავშირდება იმას, რომ მხოლოდ ის კი არა, რომ მუზეუმი გახსნან, არამედ ეს გამოძიებაც დასრულდეს, რომელსაც თქვენ ასე ითხოვთ... 

კონსტანტინე გამსახურდია: მეორეც, ერთ რამესაც ვიტყვი. მინდა ხაზგასმით ვთქვა, სამეგრელომ მიიღო ძალიან სერიოზული დარტყმა ამ პროცესებში, მან გაიღო სისხლი, იქ იყო რამდენიმე საშინელი მარბიელი ლაშქრობა. ფაქტობრივად, შეიძლება ითქვას, რომ სამეგრელომ დაამტკიცა და მართლაც ზვიად გამსახურდიას გვერდში იდგა, როგორც ერთი კაცი, ისე იდგა თითქმის მთელი კუთხე, მაგრამ ისიც არ არის სწორი, რომ რაღაცნაირად სამეგრელოში მოხდეს ფოკუსირება, იქ დაიდგას მხოლოდ ძეგლი, იქ გაიხსნას მუზეუმი. ესეც არ არის სწორი. თვითონ სამეგრელოს მუხტი არ იყო ასეთი, რომ ზვიად გამსახურდია იქ დარჩენილიყო და სამეგრელოზე ყოფილიყო ფოკუსირებული. სამეგრელომ ეს მსხვერპლი მთელი საქართველოსთვის, ერთიანი საქართველოსთვის გაიღო. ამას ძალიან დიდი მნიშვნელობა აქვს, რომ ამას მივხვდეთ ჩვენ და არა ის, რომ მათ რაღაც თავიანთი ვიწრო, ეგოისტური მიზნები ჰქონდათ და ზვიად გამსახურდიაც რაღაც ასეთ ამბავში იყო ჩაბმული.     

გურამ ნიკოლაშვილი: ზუსტად 12 წლის წინ, პირველ დაიკრძალა, ჩამოასვენეს ზვიად გამსახურდია საქართველოში და დაიკრძალა მთაწმინდის პანთეონში, რაც ძალიან მნიშვნელოვანი იყო. მე რამდენადაც მახსოვს, მაშინ ცხედრის ექსპერტიზა არ ჩატარებულა.  

კონსტანტინე გამსახურდია: არა.

გურამ ნიკოლაშვილი: რა იყო ამის მიზეზი, რატომ არ შეიძლებოდა ამის ჩატარება?

კონსტანტინე გამსახურდია: თითქოს ექსპერტიზა ჩატარდა დონის როსტოვში. სხვათა შორის, ჩვენმა საპარლამენტო კომისიამ მოიპოვა ეს ექსპერტიზა. იური ჩაიკამ, რუსეთის გენერალურმა პროკურორმა, პირადად გამომიგზავნა ეს დასკვნა, რომელიც ვთარგმნეთ და დავურთეთ ძირითად დოკუმენტს. როსტოვის ექსპერტიზა მაინც არ არის თავისუფალი ქვეყნის ექსპერტიზა. მოგეხსენებათ, რუსეთში თავისუფლებაზე ლაპარაკი ზედმეტია...

თეონა გეგელია: ეს რომელი წელია?

კონსტანტინე გამსახურდია: 2007 წელია. უკვე 14 წელია გასული.

თეონა გეგელია: მაგრამ აგვისტოს ომამდეა.

კონსტანტინე გამსახურდია: დიახ. 14 წლის შემდეგაა. 14 წელი კი არა, 2000-3000 წლების ნეშტზე დგება რაღაც დასკვნები, როგორ დაიღუპა. აქ არც იყო მიზანდასახულობა, გაერკვიათ, რითი დაიღუპა. უბრალოდ მშრალად...

თეონა გეგელია: აქ აღარ იყო შესაძლებელი შემდეგ ექსპერტიზის ჩატარება?

გურამ ნიკოლაშვილი: ანუ, რა დასკვნაც გამოგიგზავნეს, არ იყო საკმარისად ღრმა.

კონსტანტინე გამსახურდია: არ იყო, რა თქმა უნდა. ერთ მაგალითს გეტყვით. როდესაც მოხდა ექსჰუმაცია პირველად და გადაასვენეს მორგში, შეადგინეს დათვალიერების ოქმი. დათვალიერების ოქმს ხელს აწერენ ძალიან ცნობილი სპეციალისტები, თამარ დეკანოსიძე აწერს ხელს, ვახტანგ ბოჭორიშვილი, ლევან  ჩაჩუა აწერს ხელს, ცნობილი ლევან ჩაჩუა, თუ არ ვცდები ჟვანიას საქმეზე იყო დაკავებული და იქ ლაპარაკია იმაზე, რომ ცხედარს 6 თუ 7 დაზიანება აქვს. უცნაურია ხომ?! რა 6 და 7 დაზიანება, თვითმკვლელობას ერთი დაზიანება აქვს, შემავალი ტყვია, მეტი რა დაზიანება უნდა მოჰყვეს თვითმკვლელობას?! როდესაც ჩვენ ვკითხეთ ბატონ ლევან ჩაჩუას, რას გულისხმობდით, თქვა, არ მახსოვს-ო. ასეთი სიტუაციაა.

თეონა გეგელია: ანუ, თვითონ სპეციალისტებისადმი ნდობა არ იყო?

კონსტანტინე გამსახურდია: რა თქმა უნდა, არ იყო.

თეონა გეგელია: დღეს შეუძლებელია ამის დადგენა, თუ რესურსის არსებობაში ამ შესაძლებლობასაც გულისხმობდით?

კონსტანტინე გამსახურდია: შეუძლებელი, ალბათ, არ არის. შეიძლება უცხოელი ექსპერტების მოზიდვა. მაშინ ისე მოხდა...

თეონა გეგელია: ოჯახის წევრები რამდენად თანახმანი იქნებიან?

კონსტანტინე გამსახურდია: ეს, რა თქმა უნდა, მოლაპარაკების საგანია. მაშინ როგორ იყო იცით, მაშინ ის ხელისუფლება ედგა ამ ყველაფერს სათავეში, გადმოსვენებას და ალბათ, ხელისუფლებაზეც იყო დამოკიდებული. რამდენადაც მახსოვს, მაშინ მათ ასეთი რამ არ შემოუთავაზებიათ.

გურამ ნიკოლაშვილი: და არც თქვენ შეგითავაზებიათ?

კონსტანტინე გამსახურდია: არა, ჩვენც არა. მაშინ ლაპარაკი იყო იმაზე, რომ ძალიან მალე უნდა დასაფლავდეს. ამიტომ ჯერ რომ ექსპერტიზა ჩატარებულიყო, ეს ტექნიკურადაც ძნელი იყო. ექსპერტიზას ერთადერთი რამ შეუძლია თქვას, თუ რამ გამოიწვია სიკვდილი, თორემ ვინ ჩაიდინა, ამას ჩვენ ექსპერტიზით ვერ ვიტყვით.

ვიდეო

სხვა ინტერვიუები