„მოსადის“ ყოფილი დირექტორი: რუსული დათვისთვის მუშტების ქნევის ნაცვლად, ზელენსკისთვის სჯობდა, ძალისხმევა თავის მოწინააღმდეგესთან საერთო ენის გამონახვისკენ მიემართა

ჩემი ხედვით, საერთაშორისო თანამეგობრობისთვის ჭკუის სწავლებისა და რუსული დათვისთვის მუშტების ქნევის ნაცვლად, ზელენსკისთვის სჯობდა, ძალისხმევა თავის მოწინააღმდეგესთან საერთო ენის გამონახვისკენ მიემართა, - წერს ისრაელის საგარეო დაზვერვის სამსახურის, „მოსადის“ ყოფილი დირექტორი (2016-2021), იოსი კოენი თავის ახალ წიგნში „თავისუფლების ხმალი. ისრაელი, „მოსადი“ და საიდუმლო ომი“.

„მესმის, რომ ეს არაპოპულარული შეხედულება იქნება და მე, რა თქმა უნდა, არ ვამართლებ 2022 წლის რუსეთის ინტერვენციას, თუმცა ვლადიმირ პუტინი ბევრად ძლიერი და განუზომლად ჭკვიანი მოწინააღმდეგეა. ამასთანავე, ზელენსკის მხრიდან უფრო გამჭრიახ და გონიერ ლიდერობას შეეძლო თავიდან აეცილებინა ეს დიდი ხანძარი. ეს შესაძლოა გულისხმობდა რთულად მისაღებ არჩევანს, თუმცა თავიდან აგვაცილებდა ომსა და განადგურებას“, - წერს იოსი კოენი თავის წიგნში.

„მოსადის“ ყოფილი დირექტორი აღნიშნავს, რომ „როდესაც 2020 წელს ზელენსკის უსაფრთხოების ახალმა სტრატეგიამ ნატოში გაწევრიანება საგარეო და უსაფრთხოების პოლიტიკის უმთავრეს მიზნად დაისახა, რუსულმა დათვმა ბრჭყალები გაილესა“.

„პუტინისთვის უკრაინა რუსეთია. მათ ისტორიულად აკავშირებთ საერთო ენა და საერთო მართლმადიდებლური ქრისტიანული რწმენა“, - ნათქვამია წიგნში.

„2021 წლის სექტემბერში, გაეროს გენერალურ ასამბლეაზე გამოსვლისას, პრეზიდენტმა ზელენსკიმ გააკრიტიკა საერთაშორისო თანამეგობრობის რეაქცია უკრაინაში რუსულ აგრესიაზე და გაეროს რეფორმირების მოთხოვნისას, ორგანიზაციას „პენსიაზე გასული სუპერგმირი“ უწოდა. მან აღნიშნა, რომ საერთაშორისო უმოქმედობა გამოიწვევდა „საერთაშორისო ურთიერთობების მთელი არქიტექტურის ჩამოშლას. ჩვენ აღარ დაგვრჩება სხვა წესები, გარდა იმისა, რომ ძალა აღმართს ხნავს. ეს იქნება სამყარო, სადაც კოლექტიური ძალისხმევის ნაცვლად ეგოიზმი იბატონებს; სამყარო კიდევ უფრო მეტი დიქტატურით, ნაკლები თანასწორობით, ნაკლები დემოკრატიითა და თავისუფლებით“. მან შეაქო გაეროს ის წევრები, „ვისაც არ რცხვენია, რომ უკრაინა მათი მეგობარი და პარტნიორია; ვისაც შეუძლია მოვლენებს თავისი სახელი დაარქვას - ოკუპაციას ოკუპაცია უწოდოს და აგრესიას აგრესია“. მან ასევე ხაზი გაუსვა გავრცელებულ ინფორმაციას იმის შესახებ, რომ ბოლო ორი წლის განმავლობაში ქვეყნის აღმოსავლეთით მცხოვრებ უკრაინის მოქალაქეებზე ექვსას ათასზე მეტი რუსული პასპორტი გაიცა: „განა ეს არ არის საერთაშორისო დანაშაულის მტკიცებულება? განა ეს არ არის დაუსჯელობისა და საერთაშორისო სამართლისადმი უპატივცემულობის საბუთი?“ - ნათქვამია წიგნში.

„ჩემი ხედვით, საერთაშორისო თანამეგობრობისთვის ჭკუის სწავლებისა და რუსული დათვისთვის მუშტების ქნევის ნაცვლად, მისთვის სჯობდა, ძალისხმევა თავის მოწინააღმდეგესთან საერთო ენის გამონახვისკენ მიემართა. მესმის, რომ განსაკუთრებით შეერთებულ შტატებში, მათგან უმეტესობა, ვინც ისრაელის ინტერესებს იცავს, ხშირად გვამსგავსებს ჩვენ უკრაინას, თუმცა მე საკითხს ცოტა სხვაგვარად ვუყურებ. ერთადერთი მსგავსება ჩვენ შორის არის ის, რომ ორივე პატარა ქვეყანა ვართ, რომელთაც საფრთხეს უქმნიან სასტიკი მეზობლები ან, როგორც ჩვენს შემთხვევაში, მათთან დაკავშირებული ტერორისტები. ასეთ ვითარებაში მხოლოდ საკუთარ თავს უნდა დაეყრდნო. რეალობა ისაა, რომ დასახმარებლად არავინ მოვა. თქვენ ნაცვლად არავინ იბრძოლებს. უკრაინის შემთხვევაში, ნატოს არცერთი ჯარისკაცი არ შესწირავს თავს უკრაინელი ჩვილის გადასარჩენად. მეტიც, მე იმაშიც კი მეპარება ეჭვი, რომ ნატოს წევრებმა ერთმანეთისთვის იბრძოლონ. ზოგიერთი ქვეყანა გამოგზავნის შეიარაღებას, ზოგი - არა. ზოგი დააწესებს სანქციებს, ზოგი - არა. ზოგი მხარს დაგიჭერთ დიპლომატიურად, ზოგი - არა. ზოგი იტყვის, რომ თქვენი მხარდაჭერა ზედმეტად ძვირი ჯდება, ზოგს კი უბრალოდ არ ანაღვლებს“, - ხაზგასმით აღნიშნავს იოსი კოენი.

იოსი კოენი ხაზს უსვამს მტერთან დიალოგის მნიშვნელობას და აღნიშნავს, რომ „როდესაც ასეთი დაუცველი ხარ, მეგობრების დაფასება და მტრების ინსტინქტური შეცნობა უნდა შეგეძლოს. მსოფლიო სცენიდან ემოციური გამოსვლების ნაცვლად, ელაპარაკე შენს მტერს. წადი მოლაპარაკებებზე. გააკეთე ის, რაც გასაკეთებელია“.

„მე არ ვამართლებ იმას, რაც პუტინმა ჩაიდინა. მე არ ვიზიარებ მის სწრაფვას დამღუპველი ნაციონალისტური ომისკენ უკრაინაში. მე არ ვიცავ მის პოზიციას, თუმცა შემიძლია მისი ახსნა. ეს რთული მისიაა, განსაკუთრებით ამერიკაში, სადაც მას აღიქვამენ შავ-თეთრ ფერებში, როგორც ბოროტმოქმედს. ყველაფერი გაცილებით უფრო რთულადაა, ვიდრე ეს ჩანს“, - წერს იოსი კოენი.

„მოსადის“ ყოფილი დირექტორის აზრით, საჭიროა პუტინის მოტივაციების უფრო ღრმა გაგება.

„როდესაც პუტინი ომს იწყებს, ის ამას აუცილებლად იმიტომ არ აკეთებს, რომ იმპერიალისტია. ჩემი შთაბეჭდილებით, ის მოჭადრაკეა - დიდოსტატი, რომელსაც დასავლეთის სისუსტეების გამოყენების თანდაყოლილი უნარი შესწევს. ის ყურადღებით აკვირდება მოვლენებს და რამდენიმე სვლით წინ ფიქრობს“, - აღნიშნავს ის.

„2014 წლის თებერვალსა და მარტში რუსეთი შეიჭრა ყირიმის ნახევარკუნძულზე, რომელიც უკრაინის ნაწილია, და შემდგომ მისი ანექსია მოახდინა სადავო რეფერენდუმის საფუძველზე. რა გააკეთა დასავლეთმა? არაფერი, გარდა მისი ლეგიტიმურობის გაპროტესტებისა. დასავლეთი ასევე კმაყოფილი ჩანდა იმით, რომ დაეშვა დონბასის ომი, რომელსაც პრორუსი სეპარატისტები 2014 წლის აპრილიდან აწარმოებდნენ, და რომელიც მომაკვდინებელ უშედეგობად იქცა. რაც ყველაზე მნიშვნელოვანია, არ ყოფილა არანაირი შეთანხმებული რეაქცია მაშინაც კი, როდესაც 2021 წელს აეროფოტოგადაღებებმა დააფიქსირა საზღვრისკენ მიმავალი უზარმაზარი კოლონები. პუტინმა ისტორიული პრეცედენტი დაინახა იმაში, რომ არ დაუშვა უკრაინის გაწევრიანება ნატოში, რაც ნიშნავდა, რომ რუსეთის ზღურბლზე, სავარაუდოდ, მსოფლიოს უდიდესი და უძლიერესი, ოცდათორმეტი ქვეყნისგან შემდგარი არმია აღმოჩნდებოდა. მან გათვალა, რომ მსხვერპლის გაღების სურვილი არავის ჰქონდა. მან იცის, რომ მის წინააღმდეგ არავინ წავა, რადგან ინტერვენციის შედეგები დამაფრთხობელია. ეს ჩვენი ომია თუ არა? აქ ცინიკური ვიქნები, მაგრამ რამდენიმე იახტის, კერძო თვითმფრინავისა და ფუფუნების საგნების კონფისკაციაზე მეტია საჭირო იმისათვის, რომ ეს ექსპანსიონიზმის შემაკავებელ ფაქტორად იქცეს. მესმის უკრაინელების შეიარაღების ემოციური მხარე, მაგრამ ჩემი სტრატეგიული ხედვით, ეს არ არის გამოსავალი. რატომ? პუტინს უბრალოდ მეტ შეიარაღებაზე მიუწვდება ხელი. ის ყველაფერს თავად ვერ აწარმოებს, მაგრამ მას ჰყავს დამხმარეები - ჩინეთი და ირანი. „რა მოხდება ახლა?“ - ეს კითხვა დავუსვი აშშ-ის ადმინისტრაციის მაღალჩინოსანს ვაშინგტონში, კონფლიქტის ადრეულ ეტაპზე, არაბთა გაერთიანებული საამიროების ასევე გავლენიან ფიგურასთან ერთად ვახშმობისას. მისმა პასუხმა ჩემზე დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა: „დაახლოებით ერთ წელიწადში თქვენ იგივე კითხვას დამისვამთ. ათასობით ადამიანი იქნება დაღუპული, სიტუაცია კი უცვლელი დარჩება“, - ნათქვამია იოსი კოენის წიგნში.