ირაკლი რუხაძე: „იმედი“ ჩემთვის ძალიან ძვირფასია, ვინაიდან 20 წელზე მეტი მაქვს გატარებული

„იმედი“ ჩემთვის ძალიან ძვირფასია, ვინაიდან 20 წელზე მეტი მაქვს გატარებული, - განაცხადა ტელეკომპანია „იმედის“ მფლობელმა, ბიზნესმენმა ირაკლი რუხაძემ რადიო თავისუფლებასთან“ ინტერვიუში.

კითხვაზე, აქვს თუ არა აზარტი მედიის ფლობას, ირაკლი რუხაძემ აღნიშნა, რომ მისთვის - არა.

„ჩემთვის არ აქვს, ბადრისთვის [პატარკაციშვილი] ჰქონდა. ბადრისთვის წარმოუდგენელი აზარტი ჰქონდა, მაგრამ ბადრი სულ ტელევიზორთან იჯდა. მასთან რომ მიხვიდოდი სახლში ან სადმე, სულ ტელევიზორი ჰქონდა ჩართული. რამდენიმე ტელევიზორი იდგა, აქეთ „იმედი“ იყო, იქით „რუსთავი2“. ბადრისთვის ეს ძალიან დიდი აზარტი იყო, რომ ამას ქმნიდა. ეროსი კიწმარიშვილს კარგად ვიცნობდი და იმასთანაც კაბინეტში ბევრჯერ ვარ ნამყოფი, მისთვისაც ეს აზარტი იყო. ჩემთვის ეს საერთოდ არ არის. მეტიც, ჩვენ რომ „იმედი“ დავიბრუნეთ 2012 წელს, ჯერ კიდევ სააკაშვილი იყო რომ დავიბრუნეთ, ჯერ კიდევ არ ჰქონდა გადაცემული ძალაუფლება, ლონდონში ვიყავით და ძალიან რთული სიტუაცია გვქონდა, ვინაიდან ბადრის ოჯახს ვეხმარებოდი. უამრავი თანხა, რომელიც დაიკარგა, გაქრა, მოიპარეს და კომპანიები წაიღეს, ამის დაბრუნება. ფული არ გვქონდა, დრო არ გვქონდა, თან ლონდონში ვცხოვრობდი და „იმედი“ იყო საკმაოდ რთული მოსავლელი. ეს სირთულე სულ იყო „იმედთან“ დაკავშირებით, ვინაიდან სულ ლონდონში ვიყავით და მე რაღაც მომენტში გადავწყვიტე გადმოვსულიყავი საქართველოში. რამდენიმე წელი ვერ ჩამოვდიოდი, იმიტომ, რომ მიჭერდნენ, მანქანა ამიფეთქეს და 2011 წელს, როდესაც ყველა აქტივი დავაბრუნებინეთ სააკაშვილს, ვუჩიოდით ბევრ ადგილას, ვუგებდით სასამართლოებს და ყველა აქტივი დავაბრუნებინეთ. რუსთავის მეტალურგიული, მთაწმინდის პარკი, ბევრი რამ, „იმედის“ გარდა, ვინაიდან „იმედი“ გადაყიდული“ იყო, ვითომ კეთილსინდისიერი მყიდველი ჰყავდა და მარტო ფულზე შეიძლებოდა ლაპარაკი და არა არხის დაბრუნებაზე, ასეთი რაღაც იყო, კაზუსი, ლეგალური. მე დავიწყე 2011 წელს ჩამოსვლა, აგვისტოს ომის დროს წავედი, ვინაიდან ომის დროს ჩემს თავს ვერ დავიცავდი. ბოლო ორი თვე ტყვიაგაუმტარი ჟილეტით დავდიოდი, რადგან მანქანა ამიფეთქეს. დაახლოებით თვე-ნახევარი იყო მანქანის აფეთქებიდან ომამდე და ომი რომ დაიწყო წავედი და დავბრუნდი 2011 წელს. ამასობაში აქ ეს ყველაფერი გრძელდებოდა. აქ ხალხს იჭერდნენ. ჩემი დეიდაშვილი დაიჭირეს ჩემ გამო, არაფრის გამო უფრო სწორად. ლევან გიგინეიშვილის ძმა, გიორგი გიგინეიშვილი და ანდრო აბაშიძე, ჩემი ძალიან ახლო მეგობარი. ბრალდება არაფერი ჰქონდათ, იძახდნენ, რომ მე უნდა ჩამეტანა 8 მილიონი დოლარი და გამოუშვებდნენ. ანდროს მეუღლე ამ დროს ფეხმძიმედ იყო და უზარმაზარი სტრესი იყო ეს ჩვენთვის, პირადად ჩემთვის, ვინაიდან ყველაფერი ჩემზე იყო, რომ მე ფულს ჩავიტანდი და გამოუშვებდნენ. მოდიოდნენ ოჯახში და გვეუბნებოდნენ, ჯერ არ უცემიათ. ეს იყო ასეთი „მეგობრული“ ჟესტი, გვითვლიდნენ. მივხედეთ, რა თქმა უნდა, ზუსტად ორი თვე ისხდნენ.

„იმედში“ მე მქონდა წილი, ისევე, როგორც მთაწმინდის პარკში, ყველაფერში მქონდა წილი, რაც ჩვენ ბადრის ოჯახს დავუბრუნეთ, ასეთი გარიგება გვქონდა და მე დიდი სიამოვნებით ჩემ წილს დავთმობდი „იმედში“. მე უბრალოდ მინდოდა, რომ ჩემი ბიზნესი მეკეთებინა. ბადრის ოჯახს უნდოდა ლონდონში ცხოვრება, მე - საქართველოში დაბრუნება. მე ისედაც დავდიოდი აქეთ-იქით, იმიტომ, რომ მიყვარს აქ ცხოვრება, აქ ვარ ძალიან ბედნიერი. მინდოდა აქ ჩამოსვლა და აქ ცხოვრება და საერთოდ არ ვაპირებდი „იმედის“ წამოღებას ჩემთან ერთად. რაღაც ფული მეკუთვნოდა და ჩემი აზრები მქონდა. „ლიბერთის“ ყიდვა გვინდოდა, „ჰაიდელბერგ ცემენტზე“ ვმუშაობდით, ყიდვაზე, უკვე მე, არა როგორც ბადრის ოჯახთან ერთად, არამედ, ჩემი ჯგუფი ცალკე. რაღაც მომენტში ბადრის ოჯახმა გვითხრა, რომ ჩვენ რაკი ლონდონში ვცხოვრობთ და შენ საქართველოში მიდიხარ, წაიღე ყველა ქართული აქტივი. მათ თქვეს, რომ არ გვინდა საქართველოში ბიზნესები გვქონდეს. ერთი ბიზნესიდან გამომისყიდეს, „ბორჯომიდან“, ვინაიდან მისი გადაყიდვა ხდებოდა და დანარჩენი ყველა ცოცხალი აქტივი, რუსთავის მეტალურგიული ქარხანა, „მაგთიკომი“ და სხვა რაღაცები იმ ფულით, რომელიც მე მეკუთვნოდა მათგან, გამომასყიდვინეს. ამაში, ასევე, ხურდაში მოაყოლეს „იმედი“. უფრო სწორად, ხურდაში კი არ მოაყოლეს, საკმაოდ დიდი თანხად ვიყიდე „იმედი“, რომლის ყიდვაც მე არ მინდოდა. ბოდიში ჩემს „იმედელ“ კოლეგებთან, თუ მისმენენ, ძალიან მიყვარხართ, მაგრამ არ მინდოდა „იმედის“ ყიდვა, ვინაიდან არ იყო ბიზნესი და მე ვაპირებდი ბიზნესის კეთებას“, - აღნიშნა ირაკლი რუხაძემ.

კითხვაზე თუ რატომ იყიდა, ირაკლი რუხაძემ აღნიშნა, რომ სხვა გამოსავალი არ ჰქონდა.

„ბადრის ოჯახი საერთოდ ვერ უვლიდა იქიდან და მითხრეს, რომ თუ გინდა ნორმალურად დავიშალოთ, ყველაფერი კარგად იყოს, ეს წაიღე. ამიტომ მე მომიწია „იმედის“ წამოღება თან, როდესაც დავიშალეთ. ჩემს პარტნიორებს საერთოდ არ უნდოდათ, ვინაიდან ჩემი პარტნიორები არიან ინგლისელები, ამერიკელები. საქართველოში კი ჩამოდიან, უყვართ, მაგრამ იმიტომ, რომ ბიზნესს აკეთებენ აქ.

მე საერთოდ მიმაჩნია, რომ ბადრი გადაჰყვა „იმედს“. ცუდი ისტორიაა, მაგრამ მე ასე ვუყურებ, ყოველ შემთხვევაში, ეს კაცი შეეწირა ამ „იმედს“. ყველაფერთან ერთად „იმედი“ ბიზნესს ხელს უშლის. ბადრის ბიზნესსაც ხელს უშლიდა, მე სულ წინააღმდეგი ვიყავი ამისი და მე თუ მკითხავთ, ჩემ ბიზნესსაც ხელს უშლის.

რამდენიმე ვარიანტი მაქვს სულ. ან უნდა დავხურო, რომლისთვისაც ძალიან მენანება. ყველაზე დიდი ტელევიზიაა საქართველოში, თან ბევრად ან უნდა გავყიდო. წამგებიანი ტელევიზიის გაყიდვა რას ნიშნავს, რომ ამის მყიდველი არის მხოლოდ ისეთი ადამიანი, ვისაც აინტერესებს პოლიტიკა საქართველოში. ეს არის ან სააკაშვილი, ან ივანიშვილი, ან ბაიდენი, ან პუტინი, ან არ ვიცი, ვის აინტერესებს. ამიტომ, მე არ ვიცი, როგორ უნდა გავყიდო „იმედი“, - აღნიშნა მან.