დავით ქართველიშვილი: ადამიანები, რომლებიც ყველაზე ხმამაღლა წყევლიან კრემლს, გამოჩნდნენ ზუსტად მაშინ და თქვეს ზუსტად ის, რაც დაწყებული ქართულ-აფხაზური პროცესის ისევ კრემლისთვის ხელსაყრელ ისტორიულ ჩიხში დაბრუნებას უწყობს ხელს. არის თუ არა ეს კლასიკური სამშობლოს ღალატი?

პარტია „ ხალხის ძალის“ წევრი დავით ქართველიშვილი სოციალურ ქსელში ეხმაურება გია ბარამიძის ბოლოდროინდელ განცხადებებსა და ოკუპირებულ აფხაზეთში მიმდინარე მოვლენებს. ანალიტიკოსი წერს, რომ ახლახან თურქეთში სოხუმის დე ფაქტო „სრულუფლებიანი წარმომადგენელი“ დაადანაშაულეს თურქეთის მიერ აფხაზური პასპორტების აღიარების შეფერხებაში. ქართველიშვილი აღნიშნავს, რომ ამავე ადამიანს ადანაშაულებენ ქართულ მხარესთან ქართული საქონლის დაშვების საკითხზე კონტაქტებში მონაწილეობაში.

ანალიტიკოსის სიტყვებით, იმ მომენტში, როცა გვირაბის ბოლოს სუსტად, მაგრამ სინათლე გამოჩნდა, ბარამიძემ გააკეთა განცხადებები, რომლებმაც არგუმენტებით მოამარაგეს ოკუპირებულ აფხაზეთში ის ძალები, რომლებიც ამტკიცებენ, რომ საქართველოსთან არანაირი კონტაქტი არ უნდა ჰქონდეთ:

„თუ ზუსტად იმ მომენტში, როდესაც აფხაზი რადიკალები უკვე საკუთარ წარმომადგენელს პასპორტების აღიარების პროცესის შეფერხებაში ადანაშაულებენ და თბილისთან მის კონტაქტებს იხსენებენ, ქართული პოლიტიკური ბანაკიდან მოულოდნელად ჩნდება ძველი შიშების აღსადგენად თითქმის იდეალური საინფორმაციო მასალა, ამიტომ ასეთი დამთხვევის შემთხვევითობის შესახებ ვერსია საერთოდ არ უნდა განიხილებოდეს“ - წერს ქართველიშვილი.

ანალიტიკოსი ხაზს უსვამს, რომ ეს არაა შემთხვევითობა და საქმე გვაქვს სამშობლოს ღალატთან.

„და აი ისიც - ახსნა, რატომ ახლა და რატომ ამ თემაზე. სიგნალი იქიდან მოვიდა, საიდანაც ამას ყველაზე ნაკლებად ელოდნენ - თავად აფხაზური გარემოდან. აფხაზურ დიასპორასთან დაკავშირებულმა სტრუქტურებმა და „აიაშარამ“ თურქეთში სოხუმის დე ფაქტო "სრულუფლებიანი წარმომადგენელი" იბრაჰიმ ავიძბა იმაში დაადანაშაულეს, რომ მან, სავარაუდოდ, მკვეთრად შეაფერხა თურქეთის მიერ აფხაზური პასპორტების აღიარებისა და პირდაპირი საზღვაო და საჰაერო მიმოსვლის გახსნის ინიციატივის წინსვლა.

თავად ავიძბას ეს საჯაროდ არ დაუდასტურებია, ამიტომ ჯერჯერობით საუბარია სწორედ მისი ოპონენტების ბრალდებაზე. თუმცა განსაკუთრებით საყურადღებოა ამ ისტორიის მეორე ელემენტი: იგივე წყაროები შეგვახსენებენ, რომ მანამდე ავიძბა, აფხაზეთის მაშინდელი ლიდერის, ასლან ბჟანიას დავალებით, ქართულ მხარესთან ქართული საქონლის დაშვების საკითხზე კონტაქტებში მონაწილეობდა. თუ ამ ორ გარემოებას, თუნდაც პოლიტიკური ვერსიის სახით, ერთმანეთთან დავაკავშირებთ, უაღრესად საინტერესო კონსტრუქცია იკვეთება: ამ ეტაპზე თბილისის იურისდიქციის აღიარების გარეშე დაიწყოს ეკონომიკითა და ადამიანური კონტაქტებით და, ამავდროულად, არ გადაიდგას ისეთი ნაბიჯები, რომლებიც სოხუმს ინსტიტუციურად კიდევ უფრო დააშორებდა საქართველოს. დიდი ხნის განმავლობაში პირველად, გვირაბის ბოლოს შესაძლოა სუსტი, მაგრამ სრულიად რაციონალური სინათლე გამოჩენილიყო.

და სწორედ ამ მომენტში, ჩნდება გია ბარამიძე თავისი რეზონანსული მონათხრობით აფხაზეთის ომის მოვლენებზე - განცხადებებით, რომლებსაც მისი ოპონენტები ქართული მხარის მიერ ჩადენილი შემზარავი ქმედებების ფაქტობრივ აღიარებად აფასებენ. რა თქმა უნდა, არ არსებობს მტკიცებულება, რომ ამ განცხადებების გაჩენა ვინმეს მიერ ავიძბას გარშემო მიმდინარე პროცესებთან იყო სინქრონიზებული. მაგრამ თუ "დამთხვევის არაშემთხვევითობას" პოლიტიკური ჰიპოთეზის სახით განვიხილავთ, მომენტი თითქმის ქირურგიული სიზუსტით არის შერჩეული.

იმიტომ, რომ ახლად დაწყებული პრაგმატული დიალოგის ჩასაშლელად ყველაზე ეფექტიანი საშუალება ტარიფებსა და სატვირთო ავტომობილებზე კამათი კი არა, კოლექტიური ტრავმის რეანიმაციაა. კითხვის ნაცვლად, „შეგვიძლია თუ არა ერთმანეთთან ვივაჭროთ?“ - საზოგადოებას კვლავ შეახსენეს: „საერთოდ შეიძლება თუ არა ქართველების ნდობა?“. ეკონომიკურ რაციონალიზმს მყისიერად ანაცვლებს ისტორიული შიში, ხოლო სავაჭრო პარტნიორი კვლავ ეგზისტენციალურ მტრად გარდაიქმნება. ეს კონფლიქტის რეაბილიტაციის თითქმის ქრესტომათიული მაგალითია, პრობლემის ეკონომიკის სფეროდან კვლავ ფიზიკური არსებობისთვის საფრთხის სფეროში დაბრუნება.

და აქ თითქმის გროტესკული პოლიტიკური პარადოქსი იკვეთება. ბარამიძე ათწლეულების განმავლობაში საკუთარ თავს კრემლის ერთ-ერთ ყველაზე შეურიგებელ მოწინააღმდეგედ წარმოაჩენს, მაგრამ მსგავსი განცხადებების ობიექტური საინფორმაციო ეფექტი შესაძლოა განსაკუთრებულად ხელსაყრელი აღმოჩნდეს სწორედ იმ ძალებისთვის, რომლებსაც სასიცოცხლოდ სჭირდებათ აფხაზეთის საქართველოს მიმართ მაქსიმალური შიშისა და, შესაბამისად, რუსეთის მიმართ მაქსიმალური დამოკიდებულების მდგომარეობაში შენარჩუნება.

მაშინ, როდესაც თავად აფხაზურ გარემოში საკუთარ წარმომადგენელს სეპარატიზმის საერთაშორისო ლეგიტიმაციისკენ გადადგმული მორიგი ნაბიჯის შეფერხებაში ადანაშაულებენ და თბილისთან მის ეკონომიკურ კონტაქტებს იხსენებენ, ქართველი რადიკალი ოპოზიციონერი საკუთარი სიტყვებით ამარაგებს არგუმენტებით მათ, ვინც ათწლეულებია აფხაზურ საზოგადოებას არწმუნებს: „საქართველოსთან საერთო არაფერი შეიძლება გქონდეთ“.

ამიტომ ამ ვერსიის მთავარი კითხვა სულაც არ არის კონსპიროლოგიური - „ვინ ვის დაურეკა?“. ამგვარი კოორდინაციის არანაირი მტკიცებულება არ არსებობს. გაცილებით სერიოზულია კითხვაა: cui bono - ანუ, ვის აძლევს ხელს საბოლოო შედეგი? თბილისსა და სოხუმს შორის ეკონომიკურ კავშირებს შეუძლია თანდათან შეამციროს გაუცხოება, შექმნას ურთიერთ დაინტერესება, შეამციროს აფხაზეთის აბსოლუტური დამოკიდებულება რუსულ სივრცეზე და პირველად გადაიყვანოს კონფლიქტი „მარადიული მტრების“ მეტაფიზიკური სიბრტყიდან ვაჭრობის, გზების, ფულისა და ადამიანური კონტაქტების მოსაწყენ, მაგრამ მხსნელ რეალობაში. სწორედ ამიტომ ქართველების ნებისმიერი ახალი დემონიზაცია პირდაპირ ამ პერსპექტივის საწინააღმდეგოდ მუშაობს.

და თუ ზუსტად იმ მომენტში, როდესაც აფხაზი რადიკალები უკვე საკუთარ წარმომადგენელს პასპორტების აღიარების პროცესის შეფერხებაში ადანაშაულებენ და თბილისთან მის კონტაქტებს იხსენებენ, ქართული პოლიტიკური ბანაკიდან მოულოდნელად ჩნდება ძველი შიშების აღსადგენად თითქმის იდეალური საინფორმაციო მასალა, ამიტომ ასეთი დამთხვევის შემთხვევითობის შესახებ ვერსია საერთოდ არ უნდა განიხილებოდეს, პირიქით: ადამიანებს, რომლებიც ყველაზე ხმამაღლა წყევლიან კრემლს, თითქმის მისტიკური ნიჭი აღმოაჩნდათ. გამოჩნდნენ ზუსტად მაშინ და თქვან ზუსტად ის, რაც დაწყებული ქართულ-აფხაზური პროცესის ისევ კრემლისთვის ხელსაყრელ ისტორიულ ჩიხში დაბრუნებას უწყობს ხელს. არის თუ არა ეს კლასიკური სამშობლოს ღალატი? კითხვა რიტორიკულია,“ - წერს დავით ქართველიშვილი.