ვინ არის საფრანგეთის ახალი პრეზიდენტი ემანუელ მაკრონი?

ის საფრანგეთის პრეზიდენტობის ყველაზე მოულოდნელი კანდიდატი იყო. რეალურად, არ გააჩნია პოლიტიკური გამოცდილება. არასდროს უმუშავია არჩევით თანამდებობაზე. დაახლოებით ერთი წლის წინ შექმნა მოძრაობა “წინ!”, ლოზუნგით “არც მარჯვნივ, არც მარცხნივ”. 2016 წლის 16 ნოემბერს განაცხადა, რომ მონაწილეობს 2017 წლის საფრანგეთის საპრეზიდენტო არჩევნებში.

ემანუელ მაკრონი, საფრანგეთის ჩრდილოეთში, ამიენში, ექიმების ოჯახში დაიბადა. 12 წლისა თავისი სურვილით რომის კათოლიკურ ეკლესიაში მოინათლა, მიუხედავად იმისა, რომ მისი მშობლები რელიგიურები არ იყვნენ. სწავლის პერიოდი იეზუიტურ კერძო სკოლაში Jésuites de la Providence-ში გაატარა. ბავშვობაში მწერლობაზე ოცნებობდა და წერდა ლექსებს და რომანებს ესპანელ კონკისტადორებზე. ბოლო წელს, მშობლებმა სასწავლებლად პარიზში Henri-IV-ის ელიტურ გიმნაზიაში გადაიყვანეს, რადგან გაიგეს, რომ მათ შვილს ლიტერატურის მასწავლებელი შეუყვარდა. მაკრონი მაშინ იყო 15 წლის, მისი მასწავლებელი ბრიჟიტ ტორნიე კი 39-ის.        

განათლება

პროფესიით საინვესტიციო ბანკირია. განათლებით ფილოსოფოსი. დასავლეთ პარიზის ნანტერ ლა დეფანსის უნივერსიტეტში ფილოსოფიის ბაკალავრის, ხოლო პარიზის პოლიტიკური კვლევების ინსტიტუტში საზოგადოებასთან ურთიერთობის მაგისტრის ხარისხი მიიღო. სწავლა ადმინისტრაციის ნაციონალურ სკოლაში (ENA) დაასრულა, რომელშიც საფრანგეთის პოლიტიკურ და სამოხელეო ელიტას ამზადებენ.    

კარიერა

მაკრონის კარიერა ეკონომიკის სამინისტროში ინსპექტორის თანამდებობიდან იწყება. აქ გაიცნო მან ცნობილი ეკონომისტი და რამდენიმე ფრანგული მთავრობის და პრეზიდენტის მრჩეველი ჟან ატალი, რომელიც ეკონომიკური ზრდის სტიმულირების კომისიას ხელმძღვანელობდა, სადაც მაკრონი მიიწვიეს. ატალის რეკომენდაციებით მან მალე მუშაობა დაიწყო კომპანია Rothschild et Cie Banque-ში, სადაც ოთხი წლის განმავლობაში რიგითი ანალიტიკოსიდან მილიონერად და პარტნიორ-ბანკირად გადაიქცა. პროფესიულ წრეებში, მას “ფინანსურ მოცარტს” ეძახდნენ.

მაკრონი ელისეს სასახლეში, პრეზიდენტ ფრანსუა ოლანდის ახლო გარემოცვაშიც ატალის რეკომენდაციით მოხვდა. თავიდან ის მუშაობდა საფრანგეთის პრეზიდენტის ადმინისტრაციისა და აპარატის გენერალური მდივნის მოადგილედ, ორ წელიწადში კი ეკონომიკის, წარმოების და ციფრული ტექნოლოგიების მინისტრი გახდა.    

ცნობილია ეგრეთ წოდებული “მაკრონის კანონი” - ეკონომიკური რეფორმების პაკეტი, რომელიც, სპეციალისტების თქმით, იმდენად არაერთგვაროვანი იყო, რომ მის მხარდაჭერაზე უმრავლესობაში მყოფი სოციალისტი დეპუტატებიდან ნაწილმა უარი თქვა, რის გამოც პრეზიდენტმა ოლანდმა გამოიყენა ქვეყნის კონსტიტუციის 49.3 მუხლი, რაც პარლამენტის თანხმობის გარეშე კანონის მიღებას გულისხმობს.

2016 წლის 30 აგვისტოს ის ეკონომიკის მინისტრის თანამდებობიდან გადადგა. გადადგომამდე რამდენიმე თვით ადრე, შექმნა საკუთარი ცენტრისტული მოძრაობა “წინ!”, რომელშიც მოძრაობის ბუნდოვანი პროგრამისა და იდეოლოგიის მიუხედავად ბევრი ადამიანი გაწევრიანდა.

პირადი ცხოვრება

გადადგომის შემდეგ ის მედიის გასაკუთრებული ყურადღების ცენტრში მოექცა. ტაბლოიდებმა მას ახალი სექსსიმბოლო უწოდეს. პრესა მას ვუნდერკინდად და ახალი ტალღის პოლიტიკოსად მოიხსენიებდა.

თებერვალში, ამერიკული New York Times-ი წერილში, “სექსი და საფრანგეთის არჩევნები” წერდა, რომ ფრანგი საზოგადოების პოზიტიურ ინტერესს პოლიტიკოსების მიმართ არცთუ უმნიშვნელოდ განსაზღვრავს მათი პირადი ცხოვრების ინტიმური დეტალები. “ფრანსუა ოლანდის კარიერა მაშინ დასრულდა, როდესაც არავის აინტერესებდა, თუ ვისთან ჰქონდა მას სასიყვარულო რომანი”, - წერდა ამერიკული გაზეთი.       

39 წლის მაკრონს 64 წლის ცოლი და ქორწინების საინტერესო ისტორია აქვს. მაკრონის მომავალი მეუღლე ბრიჟიტ ტორნიე 15 წლის ემანუელს ფრანგულ ენას და ლიტერატურას ასწავლიდა. მას ჰყავდა მეუღლე და სამი შვილი. გავრცელებული ინფორმაციით, 17 წლის მაკრონი მას დაჰპირდა, რომ ცოლად მოიყვანდა. 2007 წელს ბრიჟიტ ტორნიე მეუღლეს გაშორდა და ემანუელ მაკრონზე დაქორწინდა. მათ საერთო შვილები არ ჰყავთ, თუმცა ბრიჟიტს ჰყავს 7 შვილიშვილი.    

იმავდროულად, კამპანიის დროს ითქვა, რომ თითქოს ეს ქორწინება ფიქციაა, სინამდვილეში კი მაკრონი ჰომოსექსუალია და რომანი აქვს Radio France-ის გენერალურ დირექტორ მატიე გალესთან. მაკრონი ჭორებს კატეგორიულად უარყოფდა.

არაიდეალური კანდიდატი

იანვრის ბოლოს, ჟურნალისტებმა მარიონ ლურმა და ფრედერიკ საიმ გამოაქვეყნეს წიგნი “ბერსის ჯოჯოხეთში”. ბერსი - პარიზის რაიონია, სადაც საფრანგეთის ეკონომიკის სამინისტრო მდებარეობს. წიგნის ავტორები ამტკიცებდნენ, რომ მინისტრობის 8 თვის განმავლობაში, მაკრონმა წარმომადგენლობითი ხარჯების 80% საკუთარი საჭიროებებისთვის დახარჯა; რომ ეს თანხა დიდწილად ისეთი სადილების ორგანიზებაზე დაიხარჯა, რომელზეც იწვევდნენ არაეკონომიკური პროფილის ადამიანებს, მაგალითად პროფკავშირების ლიდერებს, პოპულარულ მსახიობებს, მხატვრებს და რელიგიურ მოღვაწეებს. ავტორები გამოთქვამენ ეჭვს, რომ ემანუელ მაკრონი ცდილობდა იმ გავლენიანი ადამიანების კეთილგანწყობის მოპოვებას, რომლებიც მას საპრეზიდენტო კამპანიის დროს მხარს დაუჭერდნენ.

მარტის შუა რიცხვებში, საფრანგეთის ფინანსურმა პროკურატურამ დაიწყო წინასწარი გამოძიება მაკრონის წინააღმდეგ საბიუჯეტო სახსრების პროცედურების დარღვევით ხარჯვაზე. 2016 წლის იანვარში, აშშ-ში, ლას-ვეგასში, საფრანგეთის ეკონომიკის სამინისტროს ეგიდით ფრანგული მაღალტექნოლოგიური კომპანიების დიდი პრეზენტაცია გაიმართა, რომელშიც მინისტრი მაკრონიც მონაწილეობდა. ღონისძიებაზე 380 ათას ევროზე მეტი დაიხარჯა. თანხა ცნობილ ფრანგულ პიარ-სააგენტო Havas-ს გადაურიცხეს, რომლის ვიცეპრეზიდენტს, ცნობილ პოლიტტექნოლოგ ჟაკ სეგალს “პრეზიდენტების შემქნელს” უწოდებენ.

მაკრონმა თქვა, რომ პროცედურების დარღვევის შესახებ არაფერი იცოდა. არ არსებობს არც წინასაარჩევნო კამპანიაში სეგალის ოფიციალური მონაწილეობის კვალი. არსებობს ეჭვი, რომ Havas-სთვის გადარიცხული თანხა ერთგვარი ავანსი იყო მომავალში საპრეზიდენტო კამპანიაში ირიბი დახმარებისთვის.

პრეზიდენტი მაკრონი

მას ხშირად საყვედურობენ, რომ ბუნდოვანი პროგრამა აქვს. მისი მთავარი დაპირება ევროკავშირის რეფორმირების ხელშეწყობაა, რომელიც აუცილებლად უნდა გარდაიქმნას, რადგან დღევანდელი სახით ფუნქციონირებას დიდხანს ვერ გააგრძელებს.

საგარეო პოლიტიკაში სირიაში გაეროს ეგიდით სამხედრო ჩარევას ემხრობა და აკრიტიკებს რუსეთის სამხედრო თვითდამკვიდრების ტენდენციას, ამერიკის არაპროგნოზირებადობას და ტერორიზმის მილიტარიზაციას.

იმავდროულად, მას ნათქვამი აქვს, რომ თუკი რუსეთი საკუთარ საერთაშორისო ვალდებულებებს შეასრულებს, ის გერმანიის ხელმძღვანელობასთან ერთად ნელ-ნელა მოხსნის ეკონომიკურ სანქციებს მოსკოვის წინააღმდეგ და განავითარებს რუსეთთან პოლიტიკურ და ეკონომიკურ პარტნიორობას.

მაკრონის საპრეზიდენტო არჩევნებში გამარჯვება ფრანგული პოლიტიკისთვის ნამდვილი სიახლეა. საფრანგეთში არასდროს გაუმარჯვია დამოუკიდებელ საპრეზიდენტო კანდიდატს, ტრადიციული მემარცხენე ან მემარჯვენე პარტიების პოლიტიკური და ლოგისტიკური მხარდაჭერის გარეშე.

საფრანგეთში საპრეზიდენტო არჩევნების პირველი ტური 23 აპრილს გაიმართა. მასში 11 კანდიდატი მონაწილეობდა. პირველ ტურში ემანუელ მაკრონმა ხმების 23,75%, ხოლო "ნაციონალური ფრონტის" ლიდერმა მარინ ლე პენმა - 21,53% მიიღეს. დამარცხებული კანდიდატების უმრავლესობამ ამომრჩეველს მეორე ტურში მაკრონის მხარდაჭერისკენ მოუწოდა. წინასწარი მონაცემებით, ხმათა 99,9%-ის დათვლის შემდეგ, 7 მაისს გამართულ არჩევნების მეორე ტურში მაკრონს მხარი დაუჭირა ამომრჩევლების 66,06%-მა, მარინ ლე პენს - 33,94%-მა.