რა მოსწონს და რა - არა სასამართლო სისტემაში
ინტერვიუ იუსტიციის საბჭოს ახალ წევრთან
იუსტიციის უმაღლეს საბჭოს ახალი წევრი ჰყავს. გიორგი მარგველაშვილმა პრეზიდენტის კვოტით არამოსამართლე წევრის თანამდებობაზე ანა დოლიძე დანიშნა და აღნიშნა, რომ დამოუკიდებელი საქართველოს ისტორიაში მართლმსაჯულების სისტემა რჩება „აქილევსის ქუსლად“. პარალელურად საბჭოში, დოლიძის წინამორბედი ვახტანგ მჭედლიშვილი და საბჭოს მოსამართლე წევრები ერთმანეთს დაუპირისპირდნენ. მას პოლიტიკური დაკვეთის შესრულებაში დასდეს ბრალი. ანა დოლიძე იუსტიციის საბჭოში 17 იანვრის შემდეგ 4 წლის განმავლობაში განმავლობაში იმუშავებს. მან თავისი საქმიანობის 3 მთავარი მიზანი უკვე დაასახელა: სასამართლოს მიერ დროული და ხარისხიანი მომსახურება, ნდობის ამაღლება იუსტიციის საბჭოს მიმართ და სასამართლოს ავტორიტეტის გაზრდა. დოლიძის დანიშვნას პრეზიდენტის პოლიტიკური გადაწყვეტილება უწოდეს „ქართულ ოცნებაში“. პარლამენტის თავმჯდომარის, ირაკლი კობახიძის განცხადებით, პრეზიდენტი თანამდებობებზე რეგულარულად თავის თანამშრომლებს ნიშნავს და ეს არის ძალიან ცუდი ტენდენცია. დასახელებული მიზნების მიღწევის გზებზე „მაესტროს“ იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს ახლად დანიშნული წევრი ანა დოლიძე ესაუბრა.
ანა დოლიძე
ფოტო: facebook@PresidentMargvelashvili
ის ამოცანები, რაც თქვენ დაასახელეთ, მართლაც მნიშვნელოვანია. რატომ გამოყავით ეს სამი, მოკლედ რომ აღგვიწეროთ, რატომ არის ყველაზე მნიშვნელოვანია ეს პუნქტები?
ბუნებრივია, ბევრი პრობლემა არის სასამართლო ხელისუფლებაში, ბევრი გამოწვევაა. ზოგიერთი რამ პრობლემაა, ზოგი უბრალოდ გამოსასწორებელია და იუსტიციის საბჭოსაც ძალიან ბევრი საქმე აქვს, მაგრამ ყველაფერზე მიდებ-მოდებით დავკარგავთ ეფექტიანობას. სამხედრო სტრატეგს კლაუზევიჩს კარგად აქვს ნათქვამი და ეს ჩემი სულ ძველი გამოცდილებიდანაა თავდაცვის სამინისტროდან, იმისათვის, რომ წარმატებას მიაღწიო, მთელი ძალების კონცენტრაციით ერთ კონკრეტულ წერტილს უნდა დაარტყა. ანუ, პრიორიტეტების გამოკვეთით იმედი მაქვს, რომ ჩვენ შევძლებთ, რაღაც სფეროში გავაკეთოთ გარღვევა. რატომ საქმეების გაჭიანურება? გაჭიანურება ეხება ყველას. გაჭიანურება არ არის ერთი რომელიმე კონკრეტული კლასის პრობლემა, ეს არის ჩვეულებრივი მოქალაქის პრობლემა. როდესაც მას აქვს რაიმე საკითხი, ვთქვათ, მეზობელმა ჩამოუშვა წყალი, სასამართლო იმისთვისაა, რომ მოქალაქეს უნდა ეგულებოდეს. რა ვქნა მივუვარდე მეზობელს, დავცხო, ვეჩხუბო, თუ ვიღაც უბნის ავტორიტეტთან წავიდე, როგორც ადრე იყო, თუ სასამართლოში წავიდე. თუ ჩვენ გვაქვს დემოკრატიული სახელმწიფო, უნდა გვქონდეს პრეტენზია, რომ ეს სწორედ ის ადგილი იქნება, სადაც ეს მოქალაქე, მზია ბებო მივა, სარჩელს შეიტანს და მას ეს საკითხი დროზე და სამართლიანად გადაუწყდება. დღეს ჩვენ სახეზე გვაქვს ერთი მთავარი პრობლემა, რომელიც ყველას აწუხებს. მე დავდივარ, ხალხს ველაპარაკები, დიდი ბიზნესიდან დაწყებული, მოქალაქეებით დამთავრებული და არის რა? რომც შეიტანო სარჩელი სასამართლოში უნდა დაჯდე და ელოდო, შეიძლება 2-3 წელი სხდომა არ ჩაინიშნოს, არა თუ გადაწყვეტილება მიიღონ. გადადებული სამართალი არის აღუსრულებელი სამართალი. ეს არის დიდი პრობლემა ჩვენთვის, ეკონომიკურადაც, იმიტომ რომ, თუ ჩვენ ვნახავთ რა მესიჯებს იღებენ ინვესტორები, ისინი არ იღებენ კარგ მესიჯებს სასამართლოსთან დაკავშირებით საელჩოებიდან. საელჩოები ამბობენ, რომ როდესაც შენ ქვეყანაში დებ 20-30 მილიონს და მეტს, 300 მილიონს, ვერ იქნები დარწმუნებული, რომ ამ თანხას დაიცავ სასამართლოს მეშვეობით.
გაქვთ კონკრეტული ინიციატივა, როგორ შეიძლება ეს პრობლემა მოგვარდეს საკანონმდებლო დონეზე ან საბჭოს გადაწყვეტილების დონეზე?
დიახ, ჩემი ხედვები, ბუნებრივია, მაქვს, თუმცა ბევრი რამის გაკეთებისთვის მნიშვნელოვანი იქნება ის ბერკეტი, რაც საბჭოს აქვს. ის, რომ მე მექნება საშუალება ჩავიხედო სტატისტიკურ მონაცემებში. მთავარი, როგორც ჯერჯერობით გარედან ჩანს არის მაგალითად მიკროსაფინანსოების პრობლემა და იპოთეკების პრობლემა. ეს მოსამართლეების ბრალი ნაკლებად არის, ეს არის იმის ბრალი, რომ რაღაც საკითხები კანონმდებლის მიერ სპეციალურად დატოვებულია ღიად, რომ მიდით მოსამართლეებო, გადაწყვიტეთ. მოსამართლეს, რომელსაც 500-600 საქმე აქვს დატოვებული გადასაწყვეტად, ბუნებრივია, ვერ იცლის იმისთვის, რომ მანქანასავით დაჯდეს და მთელი ეს გადაწყვეტილებები გამოიტანოს.
გამჭირვალობის საკითხზე გულწრფელად გეტყვით, რომ მედია ძალიან ხშირად აშუქებს იუსტიციის საბჭოს სხდომებს, იქ არის დავები, რაც არც ისე სასიამოვნო საყურებელია გარედან და არ მაქვს განცდა, რომ განსაკუთრებულად დახურული სისტემაა, იმიტომ რომ, ჩვენ გვაქვს შესაძლებლობა ყველა მხარეს მოვუსმინოთ. რატომ ამახვილებთ ყურადღებას გამჭირვალობაზე?
ორ საკითხია - ღიაობა და ანგარიშვალდებულება. ღიაობაზე არ დაგეთანხმებით. მთავარი, რაც მნიშვნელოვანია დღეს, გავიხსენებ უზენაესი სასამართლოს თავმჯდომარეს. ეს არის ძალიან მაღალი თანამდებობის პირი და როდესაც უზენაესი სასამართლოს თავმჯდომარე უეცრად სხდომის შემდეგ გამოდის და ამბობს, რომ ის არის ძალადობის მსხვერპლი. თქვენ გახსოვთ ნინო გვენეტაძის განცხადება. ჰოლივუდის მსახიობი რომ ამბობს ძალადობის მსხვერპლია, ის არის ატანილი ეროვნული ინფორმაციის დონეზე, ჩვენთან უზენაესი სასამართლოს თავმჯდომარე გამოვიდა და თქვა და ამის შემდეგ ყველაფერი დამთავრდა.
რა უნდა მომხდარიყო?
ეს არის უმაღლესი თანამდებობის პირი, ერთ-ერთი ყველაზე მაღალი თანამდებობის პირი, რომელიც ამბობს, რომ სხდომაზე თუ სხდომის უკან ის იყო ძალადობის მსხვერპლი. ეს უნდა ყოფილიყო ნომერ პირველი ჩაძიების და გარჩევის საგანი. დემოკრატიულ რესპუბლიკაში ასეც იქნებოდა, იმიტომ რომ, შეიქმნებოდა კომისიები, დაიწყებოდა გამოძიება. ანუ მიიჩქმალა ეს ყველაფერი, ჩვენ ვერ გავიგეთ რას გულისხმობდა თავმჯდომარე, რა მოხდა სხდომაზე. რატომ ვერ გავიგეთ იცით?! იმიტომ რომ, სხდომების პირდაპირი ტრანსლირება არ ხდება. სხდომის მონაკვეთს იღებთ თქვენ, შესაბამისად დამონტაჟებულს და ვფიქრობ, რომ მთავარი პირველი ინიციატივა, რომელზეც გავამახვილებ ყურადღებას, ესაა. ბუნებრივია, პირველ რიგში ეს პარლამენტის ხელშია. უნდა მოხდეს სხდომების ტრანსლირება არა მარტო პატარა ეკრანზე, რომელიც ფოიეშია დამონტაჟებული და ყველამ, პირველ რიგში მედიამ შეძლოს დააკვირდეს მოვლენების მთელ დინამიკას.
კიდევ ერთი საკითხი, ახსენეთ, რომ გარკვეული დღის წესრიგი იქნება პრეზიდენტის ხედვების, პრეზიდენტის წინადადებების გასატარებლად. არ მინდა არასწორი ფორმულირება მივცე, მაგრამ რაღაც მსგავსი ითქვა, რომ თქვენთვის მნიშვნელოვანი იქნება პრეზიდენტის ხედვა წარმოადგინოთ ამ საბჭოში. ალბათ, ამას მოჰყვა საპარლამენტო უმრავლესობის მხრიდან შეფასებები, რომ ანა დოლიძე იქნება საბჭოს პოლიტიზირებული წევრი, ისევე როგორც მისი წინამორბედი იყო. რამდენად იქნებით ამ კურსის გამტარებელი? თქვენ ხართ პრეზიდენტის გუნდის წევრი და ალბათ, არ აპირებთ ეს უარყოთ, მაგრამ ერთის მხრივ, მიუკერძოებლობას და მეორეს მხრივ, გუნდის წევრობის შეთავსებას როგორ შეძლებთ?
ის ხალხი, რომელიც ამას ამბობს, ეტყობა, ტელევიზორს 2004-2005 წლებში არ უყურებდა. მე მათ მინდა ვკითხო, უყურებდნენ თუ არა ტელევიზორს? თუ უყურებდნენ ტელევიზორს დაახლოებით10 წლის წინ, უნდა ენახათ, სასამართლოს რომ დაბალი ნდობა აქვს, არა აქვს მაღალი ავტორიტეტი და სხდომების საჯაროობა რომ პრობლემაა, ამას მე 2004 წლიდან ვლაპარაკობ. არ მინდა ისე გამოჩნდეს, რომ სასამართლოში არაფერი არ შეცვლილა. არა, სასამართლოში ცვლილება ნამდვილადაა. თუ დავუკვირდებით პატიმრობების ცვლილებებს, გირაოს, გირაოს რაოდენობის ცვლილებებს, ბევრი რამ შეცვლილია, ზოგადი დინამიკა უკეთესობისკენ არის, მაგრამ ბევრად მეტი რამის გაკეთება შეიძლებოდა 2012 წლიდან დღემდე, ანუ 4 წლის განმავლობაში რეფორმების თვალსაზრისით.
რატომ აღიქვამს ხელისუფლება თქვენს სიტყვებს როგორც ოპოზიციონერის გამოსვლას, გაქვთ ამაზე პასუხი?
არ ვიცი, ეს თქვენ უნდა ჰკითხოთ მათ.
ეს დებატები დიდი ხანია გრძელდება. თქვენი და პარლამენტის თავმჯდომარის ურთიერთობა რაღაც ფილმია, ცალკე კინოს გადაიღებთ ამაზე...
კარგად აქვს ევროსასამართლოს ნათქვამი, დემოკრატიულ რესპუბლიკაში პატივი უნდა სცე და შეეგუო არა მარტო იმ აზრს, რომელსაც არ ეთანხმები, არამედ იმ აზრსაც, რომელიც გძაგს. ანუ, ჩვენი პოლიტიკური ელიტა რომ იყოს დემოკრატიული მენტალიტეტის, მაშინ იტყოდნენ, რომ ეს ადამიანი გვაკრიტიკებს - არა უშავს. არ განიმსჭვალებოდნენ დიდი მობილიზებით, რომ ჩავახშოთ ეს ხმა. ალბათ, ეს იმის ბრალიცაა, რომ ახალგაზრდა, 26 წლის რესპუბლიკა ვართ. ეს კულტურა, რომ ადამიანს აქვს განსხვავებული აზრი, რაზეც სხვათა შორის, არასამთავრობოები არაერთხელ მიუთითებენ ასევე იუსტიციის საბჭოს მიმართ, რომ იქ არის განსხვავებული აზრის პატივისცემის პრობლემა. იმიტომაა, რომ საბჭოს წევრები შიგადაშიგ ამბობენ, რომ არიან ძალადობისა და ბულინგის მსხვერპლნი. ეს ჩვენ საბჭოდან გვსმენია. საბჭო ეს არის სასამართლო ხელისუფლების მარეგულირებელი ორგანო, ის ზეეთიკურობით განმსჭვალული ორგანო უნდა იყოს, სადაც ისეთი რამ, რომ ვიღაც ვიღაცას ჩაგრავს, არც უნდა იყოს თავში გასავლები.
როგორც ვხვდები, თქვენ პიროვნულ ფაქტორზე ამახვილებთ ყურადღებას. არის ამის რესურსი იქ? არიან ადამიანები, თავიანთი ინდივიდუალური დამოკიდებულებით საკითხისადმი და პიროვნებების მიმართ. დღეს საინტერესო ფრაზა ჰქონდა [ვახტანგ] მჭედლიშვილს. მან თქვა, რომ საბჭოს მიმართ უარყოფითად არის განწყობილი როგორც „ოცნება“, ისე „ნაციონალური მოძრაობა“. არ ვარ დარწმუნებული, რომ პოლიტიკური ძალები დადებითად უნდა იყვნენ საბჭოს მიმართ განწყობილნი, ეს კიდევ ცალკე თემაა, მაგრამ რა არის დღეს იუსტიციის საბჭოს მთავარი პრობლემა, რატომაა ის ამოვარდნილი? იგრძნობა, რომ იქ ჯანსაღი პროცესი არ არის.
მე, როგორც საბჭოს მომავალ წევრს ნამდვილად შემაწუხებს ის საკითხი, რომ მე ვმუშაობ იმ ადგილას, რომელსაც ზენეგატიური რეპუტაცია აქვს. ეს რომ იყოს რაღაც ჩვეულებრივი ბიურო, სხვაა, მაგრამ საუბარია ორგანოზე... სასამართლოს მართვის იარაღი არის ავტორიტეტი. პირველ რიგში, როდესაც თქვენ და მე საქმე გვაქვს გასარჩევი, სასამართლოში მივდივართ, იმიტომ რომ, ის ადამიანი, რომელიც იქ ზის ჩვენ გვჯობია, ჩვენ განგვსჯის და ჩვენ დავიხურავთ შემდეგ ქუდს და დავემორჩილებით იმ გადაწყვეტილებას, რომელიც გამოტანილია. ამ იდეალისგან ჩვენ ჯერ შორს ვართ და პირველი გამოწვევა აქ არის იუსტიციის საბჭო, რომელსაც აკრიტიკებს მართლა ყველა.
რა არის ამის მიზეზი? იქ არის პიროვნული კონფლიქტები თუ იქ არის გარკვეული პოლიტიკური ბრძოლის ველი, თქვენ გაქვთ ამაზე წარმოდგენა?
სამწუხაროდ, ის რაც საბჭოდან ჩანს, ჯერჯერობით კეთილგანწყობის საშუალებას არ ტოვებს. კიდევ ერთხელ ვიმეორებ, უზენაესი სასამართლოს თავმჯდომარე, რომელიც ქალია, გამოდის და ამბობს, რომ ის იყო ძალადობის მსხვერპლი საბჭოში. გადაიტანეთ ეს ნებისმიერ სხვა კონტექსტში. ყველგან იქნებოდა ეს შემაშფოთებელი, ყველგან იტყოდნენ, რა არის ეს?! არც ქართულად არის ეს ქცევა მისაღები, არც ინსტიტუციურად არის მისაღები, არც მოსამართლისათვის არის მისაღები.
გასაგებია, მაგრამ საინტერესოა, თუ იქ პოლიტიკურ გავლენებზეა ლაპარაკი. ხელისუფლების მცდელობაა ჩაერიოს საბჭოს მუშაობაში, ეს ერთი საკითხია, მაგრამ თუ ჩვენ საქმე გვაქვს უბრალოდ დაბალ სამართლებრივ კულტურასთან, ეს უკვე მეორე საკითხია. თქვენი აზრით, რომელი უფროა?
მე ვიტყოდი, რომ ამ შემთხვევაში ორივე ფაქტორის ნაერთია. საბჭო შედგება როგორც მოსამართლე წევრებისგან, ისე პარლამენტის მიერ დანიშნული არამოსამართლე წევრებისგან. მაგალითად, მთავარი პრობლემა, რომელზეც არაერთხელ ითქვა, არის ის, რომ საბჭოს საქმიანობა არ არის დარეგულირებული. ხომ შეიძლება გვეფიქრა, რომ ამხელა ძალაუფლების მქონე ორგანოს საქმიანობა, გადაწყვეტილების მიღების წესი, ეს ყველაფერი იქნებოდა გაწერილი. სინამდვილეში ეს არ არის კანონით გაწერილი, ეს არის თვითონ საბჭოს მიერ აქტით გაწერილი, რომელსაც შეუძლია ეს შეცვალოს როდესაც მოესურვება.
ფიქრობთ, რომ ეს არის კლანი, რომელსაც კოლექტიურ მურუსიძეს ეძახის ხოლმე ხშირად პრეზიდენტის ადმინისტრაციის სხვადასხვა წარმომადგენელი? ჯერ, რას ნიშნავს ეს ტერმინი, თუ გაქვთ წარმოდგენილი და რეალურად არსებობს თუ არა კოლექტიური მურუსიძე?
მოდით, საიდან დავიწყოთ იცით, როდესაც ხელისუფლებამ გამოაცხადა საკუთარი შემართება სამართლიანობის აღდგენისა გირგვლიანის საქმესთან დაკავშირებით, ეს საქმე რამდენიმე კომპონენტისგან შედგება. ერთია, აღმასრულებელი ხელისუფლება, აქ შედის შინაგან საქმეთა სამინისტრო, კუდი, სოდ-ი და ესენი; მეორე - აქ ძალიან მნიშვნელოვანი რგოლია სასამართლო და სასამართლოს წვლილი და მესამე, ასევე ძალიან მნიშვნელოვანი რგოლია, რა როლი ჰქონდა ამასთან მაშინ აღმასრულებელი ხელისუფლების მეთაურს მიხეილ სააკაშვილს. როდესაც პროკურატურამ ყურადღება გაამახვილა პირველ და მესამე რგოლზე, რატომღაც დუმილით, საიდუმლოებითაა მოცული როგორ უნდა გავუმკლავდეთ მთავარ, შუა რგოლს, რომელიც არის მოსამართლე.
ეს ხომ გამიზნულად გაკეთდა. ძალიან კარგად მახსოვს, როდესაც ითქვა, რომ ჩვენ არ შევეხებით სასამართლოს და სასამართლომ თავად მოაგვაროს საკუთარი პრობლემები, რომ არ განმეორდეს ის, რაც იყო „ნაციონალური მოძრაობის“ დროს. თქვენ ფიქრობთ, რომ ეს არასწორი არჩევანი იყო „ოცნების“?
ფაქტი სახეზეა. ადამიანებმა, რომლებიც თავის დროზე გაასამართლეს უსამართლოდ და ამ გასამართლების შედეგად ზოგმა, მაგალითად გიორგი ზერიკიძემ მოყვა, რომ მარტო თვითონ კი არ დაზარალდა და მოიხადა სასჯელი, არამედ მამა გარდაეცვალა ბურუსით მოცულ ვითარებაში, სავარაუდოდ ის თვითმკვლელობამდე მიიყვანეს, ძალიან ბევრი ადამიანი დაზარალდა ამ სასამართლოს ქმედებების შედეგად. ჩვენ დავინახეთ არა მხოლოდ ის, რომ ძალიან სამწუხარო იყო, ამ ინსტიტუტმა ძალიან ცუდი როლი ითამაშა. არ არის საუბარი იმაზე, რომ უნდა გამოცხადებულიყო რაღაც წმენდა, არა, ამის შესაძლებლობაც არ იყო, მაგრამ მსოფლიოში არსებობს პრაქტიკა. მაგალითად, ის რაც მოხდა იგივე ჩრდილოეთ ირლანდიაში სასამართლოს შიგნით, ამაზე ძალიან ბევრია დაწერილი და ამის გაცნობას მარტო ინგლისურის ცოდნა სჭირდება. ამას არ სჭირდება გარეშე დამკვირვებელი, სასამართლოს შიგნით მოხდა გარკევული სიმართლისა და შერიგების პროცესი. ჩრდილოეთ ირლანდიაში, ისევე როგორც ძალიან ბევრ პოსტკონფლიქტურ სიტუაციაში აღმოჩდნენ სიტუაციაში, როდესაც სასამართლო ხელისუფლება სავსე იყო ადამიანებით, რომლებსაც ძალიან მძიმე წვლილი ჰქონდათ შეტანილი წინა რეჟიმის არსებობაში, იგივე არგენტინა აიღეთ, იგივე ბრაზილია აიღეთ, მაგრამ აქ არაფერი ეს არ მოხდა. ზოგადად, ეს არ მოხდა ჩვენს ქვეყანაში. რა მოხდა? ხელისუფლებამ მოახერხა, პირდაპირ თუ ირიბად ამ სისტემის ლიდერებად წინ წამოეწია ადამიანები, რომლებსაც განსაკუთრებულად სავალალო წვლილი ჰქონდათ თუნდაც გირგვლიანის საქმეში შეტანილი. მე, ბუნებრივია, არ ვსვამ კითხვას, რატომ? ამას წინათ მივდიოდი ერთ-ერთი თეატრის სალაროში, ბილეთებს ვყიდულობდი და ერთ-ერთი ადამიანი მეუბნება, რომ რა საშინელება ხდება, როგორ დაგვიტოვეს მურუსიძე. მოხუცი ბებია მეუბნება ამას. რომ გადავავლოთ თვალი, ეს სავალალო შედეგი მარტო ჩვენ კი არ მივიღეთ, ხელისუფლებამაც მიიღო. აქედან არის გამოწვეული ამ შტოს, კონკრეტულად საბჭოს დაბალი ავტორიტეტი მოსახლეობის წინაშე.
მოდით, გირგვლიანის საქმეს გავყვეთ. განაჩენი, რომელიც სააკაშვილის წინააღმდეგ დადგა, მოულოდნელად ძალიან სერიოზული მსჯელობის საგანი გახდა, მათ შორის პრეზიდენტის მიერ პატიმრის შეწყალების უფლებასთან დაკავშირებით. იუსტიციის მინისტრმა ვრცლად ილაპარაკა ამ თემაზე, გამოჩნდნენ ისეთებიც, ვინც თქვა, რომ სააკაშვილის მიმართ გამოტანილი განაჩენი არის მუქარა პრეზიდენტ მარგველაშვილის მიმართ. თქვენ ასე აღიქვით ეს საკითხი?
ეს საბჭოს იმ გაგებით უკავშირდება, რომ იმედი და სურვილი მაქვს, რომ ისეთი სასამართლო სისტემა შევქმნათ ჩვენ, როგორც ამერიკის შეერთებულ შტატებშია. მე იქ დავიცავი სადოქტორო და ძალიან კარგად ვიცნობ ამერიკის სასამართლო სისტემას. უზენაესი სასამართლო რომ გამოიტანს გადაწყვეტილებას, მას სკრუპულოზულად არჩევენ. არჩევენ, აკრიტიკებენ, ბლოგებს უწერენ, მაგრამ არავინ არ სვამს კითხვას, რომ იქ იყო ან პოლიტიკური დაკვეთა, ან პოლიტიკური მიკერძოება. არჩევენ იმის მიხედვით, კარგი იყო, ცუდი იყო, დაფუძნებული იყო, სქოლიოები ჰქონდა მითითებული...
კვალიფიციურობას არჩევენ...
კი, ყველა პროფესორის, კონსტიტუციონალისტების საყველპურო საქმე ესაა. მე მინდა აქამდე მივიდეთ, განსაკუთრებით ასეთი ტიპის საქმე რომ გამოვა, როდესაც ასეთ ისტორიულ საქმეზე, როგორიც გირგვლიანის საქმეა, ასამართლებ ექსპრეზიდენტს, ეს საქმე უნდა გავარჩიოთ ყველა მხრივ, მაგრამ ისეთ მომავალ საქართველოში ვიცხოვროთ, რომ არ დაისვას კითხვა, ეს ხომ არ არის პოლიტიკურად შეკერილი საქმე?!
არის შესაძლებელი, რომ ეს ვერდიქტი იყოს პრეცედენტი და დაემუქროს მარგველაშვილს?
დიახ, მე ვსვამ კითხვას შემდეგნაირად - რამდენად აუცილებელი იყო პროკურატურის მხრიდან, რადგან ჯერ განაჩენი გამოქვეყნებული არ არის და არ ვიცი, მაგრამ პროკურატურის საბრალდებულო დასკვნა და სიტყვა წაკითხული მაქვს, და რამდენად აუცილებელი იყო კონკრეტულად შეწყალების აქტზე აპელირება მიხეილ სააკაშვილისთვის? ხომ არ შეიძლებოდა მისთვის ბრალის წაყენება შეწყალების აქტზე ყურადღების გამახვილების გარეშე?!
პროკურატურას აქვს პასუხი, რომ აქ მეორადია შეწყალების აქტი, აქ მთავარი უფლებამოსილების ბოროტად გამოყენებაა, ეს არ არის წონადი არგუმენტი?
არა, უფლებამოსილების ბოროტად გამოყენებაზე კითხვას რომ სვამ, რა უფლებამოსილების, პასუხია - შეწყალების უფლებამოსილების. ანუ, პროკურატურას შეეძლო თუ არა, მაგალითად დანაშაულის დაფარვა და თუ ვადის გაშვება მოხდა, როგორც ვიღაც ანალიტიკოსმა თქვა, ხანდაზმულობის ვადის, დასაფიქრებელია რატომ მოხდა ვადის გაშვება, რომ დანაშაულის დაფარვისთვის არ იყო ის გასამართლებული?!
თქვენი შემცვლელი უკვე საპარლამენტო მდივნის თანამდებობაზე ეს იქნება ფიქრია ჩიხრაძე, თუ ანა ნაცვლიშვილი?
სხვათა შორის, საპარლამენტო მდივანს მოეთხოვება იურიდიული განათლება, ანუ ქალბატონი ფიქრია განათლებით არის ფილოლოგი, შესაბამისად ავტომატურად გამოირიცხება. დაგვრჩა კომპეტენტური, პრინციპული, იურიდიული განათლების ადამიანი, ამ თანამდებობაზე ასეთია აუცილებელი და პრეზიდენტი ბუნებრივია თავის გადაწყვეტილებას გამოაცხადებს.
ვიდეო
